Integracja Sensoryczna

  • Diagnoza procesów integracji sensorycznej.
  • Terapia SI obejmująca indywidualne, systematyczne zajęcia z dzieckiem w gabinecie wyposażonym w specjalistyczny sprzęt terapeutyczny.
  • Konsultacje dla rodziców mających wątpliwości związane z przejawianymi przez dziecko zachowaniami.
  •  Wskazówki dla rodziców - zajęcia instruktażowe, przygotowanie domowego planu terapii oraz wsparcie w trakcie jego realizacji.

 

Diagnoza procesów SI obejmuje z reguły 3 spotkania z dzieckiem i rodzicami. Podczas nich przeprowadzane są – w zależności od wieku dziecka – wywiad z rodzicami, obserwacja kliniczna funkcji neurofizjologicznych oraz zestaw specjalistycznych testów (SCSIT), badających poszczególne procesy psychoneurologiczne. U dzieci poniżej 4. r. ż. diagnoza obejmuje wywiad, obserwację kliniczną oraz obserwację zachowań dziecka w trakcie zabawy kierowanej. Po wykonaniu prób diagnostycznych rodzice otrzymują diagnozę wraz z zaleceniami na piśmie.

Konsultacje z terapeutą SI to jednorazowe spotkanie, podczas którego przeprowadzany jest wywiad z rodzicami, obserwacja zachowania dziecka oraz wybrane próby z obserwacji klinicznej. Nie są całościową diagnozą SI, ale pomagają ustalić dalszą drogę postępowania. Terapeuta omawia i prezentuje podstawowe ćwiczenia wspierające rozwój sensomotoryczny dziecka. Czas trwania - 120 min.

 

Dla kogo terapia SI?

Dla dziecka, które:

• jest nadmiernie wrażliwe (nadreaktywne) na bodźce dotykowe, ruchowe, wzrokowe lub słuchowe;
• jest zbyt mało wrażliwe (podreaktywne) na bodźce dotykowe, ruchowe, wzrokowe lub słuchowe;
• ma bardzo wysoki lub bardzo niski poziom aktywności ruchowej;
• jest impulsywne, nieuważne, wierci się i łatwo się rozprasza;
• nie jest świadome swojego ciała;
• ma nie w pełni wykształconą dużą motorykę (bieganie, skakanie) i/lub motorykę małą (rysowanie, wycinanie), jest niezgrabne i niezdarne, często się przewraca i potyka;
• ma nie w pełni wykształconą koordynację obustronną (używanie obu stron ciała jednocześnie) oraz wykazuje trudności w przekraczaniu linii środka (patrzenie lewym okiem w prawą stronę, ruszanie prawą ręką lub prawą stopą po lewej stronie ciała);
• ma problemy z planowaniem motorycznym (ułożeniem ciała tak, by wykonać skomplikowaną czynność);
• łatwo się męczy, garbi się, „rozwala się" na krześle;
• ma nie w pełni wykształcone umiejętności oralno-motoryczne (żucie, mówienie);
• bardzo często źle ocenia odległości pomiędzy sobą a innymi ludźmi i przedmiotami;
• ma słabe wyczucie rytmu i czasu;
• na polecenie ustne i pytania odpowiada po dłuższej chwili, jest nimi podenerwowane;
• woli to, co stare i dobre, nie lubi wszelkich zmian i nowości – jedzenia, ubrań, zabawek, gier, zmodyfikowanych opowiadań i piosenek, przestawionych mebli w pokoju;
• ma trudności z zaakceptowaniem zmian, nawet, jeśli chodzi o zmianę jednej zabawy na inną;
• ma trudności z „nakręcaniem się" i uspokajaniem, budzeniem się rano i zasypianiem, spaniem w nocy.


Jeśli obserwujesz u dziecka kilka z powyższych sposobów zachowań, może świadczyć to o występowaniu zaburzeń związanych z przetwarzaniem sensorycznym.

Dysfunkcje SI mają wpływ na rozwój i zachowanie dziecka, procesy uczenia się i komunikowania ze światem, przyjaźnie i zabawy, relacje społeczne. Jest to problem złożony, rzadko dotyczy jednej sfery rozwoju, nie świadczy o nim również występowanie tylko jednego czy dwóch zachowań. Zbagatelizowanie problemu nie spowoduje tego, że dziecko z niego „wyrośnie", a wiele pojawiających się niepokojących zachowań jest wtórnym efektem niezauważonych zaburzeń SI. Dlatego, jeśli masz wątpliwości – skontaktuj się z terapeutą.


Kilka słów więcej:

SI (Sensory Integration) to termin, o którym wiele się słyszy i mówi, jednak nie zawsze prawidłowo interpretuje. Określenie „integracja sensoryczna" NIE JEST nazwą zaburzenia. Jest prawidłowym procesem odbierania, przetwarzania i organizowania wrażeń sensorycznych przez system nerwowy człowieka – i wykorzystaniem ich do poprawnego funkcjonowania w codziennym życiu. Prawidłowa interpretacja bodźców potrzebna jest mózgowi do tego, by dyktować ciału, co ma ono robić.

Zatem jeśli chcemy powiedzieć, że „coś jest nie tak", mówimy o ZABURZENIACH PRZETWARZANIA SENSORYCZNEGO,
czyli ZABURZENIACH SI (integracji sensorycznej).

Myśląc o zmysłach, wymieniamy zazwyczaj pięć podstawowych: wzrok, słuch, powonienie, smak i dotyk. Niewiele osób zdaje sobie sprawę
z istnienia również takich zmysłów, jak:

• zmysł równowagi – dostarczający informacji o grawitacji i przestrzeni, równowadze i ruchu oraz pozycji głowy i ciała; za który jest odpowiedzialny układ przedsionkowy znajdujący się w uchu wewnętrznym

oraz

• propriocepcja (inaczej nazywana czuciem głębokim) – dostarczająca poprzez mięśnie i stawy informacji o tym, gdzie w danej chwili znajdują się części naszego ciała, jak są ułożone i co robią.

Dla rozwoju i prawidłowego funkcjonowania w świecie podstawowymi zmysłami są dotyk, równowaga oraz propriocepcja. To one rozwijają się najwcześniej w życiu płodowym oraz współgrają ze zmysłami wzroku, słuchu, powonienia i smaku, rozwijającymi się nieco później.
Dzięki prawidłowemu przetwarzaniu sensorycznemu możliwy jest odpowiedni rozwój motoryki, koordynacji, samokontroli, samooceny, skupiania uwagi, stabilności emocjonalnej, umiejętności szkolnych i społecznych.

batuta

United Kingdom gambling site click here